سگ در آغوش گربه

سگ در آغوش گربه

فيلادلفيا: چند روز پيش يك سگ در آمريكا يكي از توله هايش را طرد كرد و ديگر وي را به عنوان فرزندش نپذيرفت. اما جالب است بدانيد كه اين توله سگ طرد شده خانواده اي مهربان براي خود پيدا كرده است: خانواده اي متشکل از يك گربه و سه بچه گربه. گربه مادر از اين سگ حتي بهتر از بچه هاي خود مراقبت مي كنند و هر 4 حيوان زندگي مسالمت آميزي در كنار هم دارند

برگرفته از : سایت همشهری

سگ ها بازداشت می شوند !!!!!!؟؟

سگ ها بازداشت می شوند !!!!!!!!؟؟

امروز به موضوعات متفاوتی برای نوشتن در این وب لاگ فکر می کردم. مرگ پاواراتی خواننده اپرا ... خیلی ها راجع به او نوشتند حتی کسانی که صدایش را نشنیده بودند... کشف گروه نئو نازی در اسرائیل ... ترسیدم که مطلبم به جای ضد صهیونیست بودن برچسب ضد یهودی بودن بخورد... به موضوعات مختلف فکر می کردم که ایمیلی از دوستم گر فتم در مورد بازداشت سگ ها در تهران ...گویا دوست بیچاره من سگش را با خودروی شخصی برای عمل جراحی به کلینیک دامپزشکی می برد که در حال برگشت نیروی انتظامی حیوان نیمه بیهوش او را بازداشت می کند. در این ارتباط بی بی سی نوشته است : (طرح ارتقای امنیت اجتماعی این روزها وارد مرحله جدیدی شده است تا آنجا که اگر تا دیروز سایه این طرح بر سر زنان و مردان "بدحجاب" یا "اراذل و اوباش" بود، امروز حیوانات نیز مشمول این طرح شده اند، به طوری که در آن سوی شهر در خیابان پلیس بازداشتگاهی برای سگ‌ها در نظر گرفته شده است. کنون در راستای طرح امنیت اجتماعی، نوک پیکان مستقیم این حیوانات را نشانه گرفته است؛ طرحی که برخلاف طرح‌‌های همچون مبارزه با "بدحجابی" بدون اطلاع قبلی به مرحله اجرا گذاشته شد
به عنوان انسانی که حیوانات را دوست دارد و به سگ ها که وفادارترین حیوان به انسان است، احترام می گذارد. به عنوان ایرانی که دین را می شناسد ( در سوره کهف دوست و نگهبان اصحاب کهف معرفی می شود. در سوره مائده آیه چهارم خداوند می فرماید: يَسْأَلُونَكَ مَاذَا أُحِلَّ لَهُمْ قُلْ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَمَا عَلَّمْتُمْ مِنَ الْجَوَارِحِ مُكَلِّبِينَ تُعَلِّمُونَهُنَّ مِمَّا عَلَّمَكُمُ اللَّهُ فَكُلُوا مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكُمْ وَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهِ از تو می پرسند چه چیزی برای آنها حلال شده...به آنها بگو: چیزهای پاکیزه برای شما حلال شده، و آنچه بوسیله جانوران شکاری (سگ، پرنده،...) شکار می کنید، (بوسیله) سگ هائی که آنچه خدا به شما آموزش داده به آنها آموزش می دهید. آنچه برای شما می گیرند و می آورند بخورید و نام خدا نیز بر آن ببرید. همچنین احادیث بسیاری درباره حقوق حیوانات خصوصا سگ ها وجود دارد. در نهج البلاغه حضرت امیر در شباهت مومن و سگ روایتی دارد که خواندنی است. در شرح لمعه سگ های مزرعه و نگهبان و خانه از دایره نجاست خارج شده اند) به عنوان کسی که قانون را می شناسد ( قانون مدنی حق مالکیت حیوانات خانگی از جمله سگ ها را پذیرفته است مگر اينکه باعث آزار همسايه شود) باید بگویم آزار حیوانات از جمله جدا کردن آنها از صاحبانشان خلاف انسانیت، خلاف طبیعت و خلاف دین است. این یک اصل است که در چهارچوب هر منفغت عقلایی و دینی می گنجد چر ا که با حیوانی که خداوند فقط برای دوستی با انسان و پاسداری از وی آفریده است باید مهربان بود مگر در موارد بیماری های خطرناک که چاره ای جز مقابله با حیوان وجود ندارد.در پاسخ آنهایی هم که ادعا دارند نگهداری سگ یک فرهنگ غربی است و باید با آن مقابله کرد باید بگویم که اگر کمی تاربخ بخوانند در می یابند که نگهداری حیوانات خانگی خصوصا سگ ها یکی از خصلت های مشهور ایرانیان بوده است. ایرانیان باستان به سگ دوستی شهرت داشته اند ( آن چنان که عرب عجم را برای این خصلت نجس می شمارد)زرتشتیان احترام خاصی نسبت به حیوانات از جمله سگ ها داشتند و جشن بهمنگان را به عنوان روزی برای حمایت از حیوانات نام گذاری کردند. به روایت تاریخ زمانی که اعراب به ایران حمله کردند یکی از تند روی هایی که برخی از سربازان مسلمان ضد عجم داشتند آزار به سگان زرتشتیان بود. آزار دادن سگ ها شکنجه ای بود که به شدت زرتشتیان را آزار می داد . انجمن حمایت از حیوانات به نقل از پیام احتسابیان می نویسد: ( بد رفتاری با سگ نشان ظاهری برجسته ی نوکیشی راستین بود و میزان آزاری که از آن پس مسلمانان و در طول قرن ها بر این جانور وارد کردند، نمونه ی غم انگیزی از بی مهری است که رقابت دینی می تواند ایجاد نماید)بنابراین فرهنگ ازار دادن سگ ها از دین نمی آید بلکه ناشی از فرهنگ عرب جاهل ضد عجم است که حتی دین هم نمی تواند کینه تاریخی اش را به مهربانی مبدل کند. حالا در قرنی که دوستی با حیوانات به سرعت جهانی می شود، درقرنی که مردم از کشورهای مختلف برای پایان دادن به آزارهای بی اساس انسان به حیوان با هم بسیج می شوند( کشتن فیل ها برای عاج ، خوردن زنده مغز میمون ها برای تحریک قوه جنسی، مبارزه برای حفظ نسل حیوانات ، شکنجه گاو ها در اسپانیا برای تفریح ، خوردن گوشت سگ و گربه در برخی از کشورهای آسیای جنوب شرقی)، در قرنی که تعداد گیاه خواران به شدت افزایش می یاید ( برای اینکه هیچ حیوانی برای تامین غذای انسانی کشته نشود) سگ های خانگی که نه بیمار هستند و نه تهدید و آزاری از آنها سر زده است، در کشوری که تمدن چند هزار ساله دارد بازداشت می شوند و احتمالا یک جوری هم نسلشان کنده می شود

برگرفته از وبلاگ : سحر مرانلو

Kill it & Grill it

Kill it & Grill it

چندروز پیش نمی‌دانم در کدام کانال تلوزیون درباره شکار برنامه‌ای دیدم. تانزانیا یکی از کشورهای مورد علاقه دوستداران شکار است. در مزرعه بزرگی حیواناتی از قبیل پلنگ، یوزپلنگ و ببر را برای شکار پرورش می‌دهند و شکارچیان اروپایی در ازای ٢٠٠٠ یورو برای ببر، ١٨٠٠ یورو برای پلنگ و ١٥٠٠ یورو برای یوزپلنگ، این حیوانات را از فاصله مطمئن با تفنگ دوربین‌دار و از پشت میله‌ها به خاک و خون می‌کشند، در کنار آن‌ها عکس می‌گیرند، یک تکه از دم، گوش یا دندان آن‌ها را به عنوان یادگاری از جسد آنان جدا می‌کنند و به کشور خود باز می‌گردند
در همین برنامه از کتابی هم صحبت شد به نام «بکشش و کبابش کن». آن‌طور که از عنوان این کتاب برمی‌آید، نویسنده‌ آن می‌تواند آمریکایی باشد. و البته آمریکایی‌ست، و این‌که کتابش در عرض مدت کوتاهی به کتاب مقدس شکارچیان کباب‌پرست جهان تبدیل شده است، نشان‌دهنده وجود خلق‌وخوی آمریکایی در سراسر دنیاست. کاش یک مترجم متعهد ایرانی این کتاب را برای کباب‌پرستان خونریز ایرانی ترجمه می‌کرد!
‌نزد کسانی که به شرع دینی پایبند هستند، شکار حیوانات حرام‌گوشت، الا برای دفاع از خویشتن ممنوع است. همین‌طور شکار حیوانات حلال‌گوشت تنها به شرطی مجاز است که ممر معاش شکارچی باشد و در غیر این صورت گناه محسوب می‌شود. به نظر من شکار به عنوان تفریح اوج شقاوت است و تفریح به قیمت خون حیوانات یکی از سخیف‌ترین رفتارهایی است که می‌تواند از انسان سربزند.
من خودم این شقاوت را تجربه کرده‌ام. وقتی که بچه‌های دبستانی بودیم با تفنگ بادی گنجشک‌ها را می‌زدیم و وقتی که از شاخه درخت پرپرزنان به زیر می‌افتادند، کله آن‌ها را می‌کندیم. هنوز لرزش مرگ آن‌ها را در دست‌هایم حس می‌کنم. خاطرم هست، اوایل و اواسط فصل بهار برای شکار گنجشک وقت مناسبی بود. اوایل بهار گنجشک‌ها از عطر گیاهان سرمست هستند و بین گنجشک‌های نر جنگ و دعوا بر سر به‌دست آوردن ماده‌ها شدید است و به این خاطر حواس آن‌ها از آن‌چه که در اطرافشان می‌گذرد پرت است و به اندازه کافی محتاط نیستند. در اواسط بهار چون مستی حاصل از عطر ریاحین از سر آن‌ها می‌پرید و جذابیت ماده‌ها از میان می‌رفت، شکار آن‌ها سخت می‌شد. اما در همین مواقع بود که نوبت شکار بچه‌گنجشک‌هایی می‌رسید که تازه پرنده شده بودند و از لانه بیرون آمده بودند و به خاطر کم‌تجربگی مانند پدرمادرهایشان نمی‌دانستند باید با دیدن بچه‌هایی که دولادولا خودشان را پای درخت می‌رسانند، بلافاصله فرار کنند. شقاوت غریزی انسان اولیه بر روح ما حاکم بود. از سقوط پرنده ظریفی که از سر شاخه‌ای به سر شاخه دیگر می‌پرد لذت می‌بردیم. وقتی که تیر به آن‌ها اصابت می‌کرد، ناگهان بال‌هایشان شل و آویزان می‌شد و مانند تکه‌ای سنگ از درخت به زیر می‌افتادند. چه صحنه زشت و نفرت‌آوری. چطور می‌توانستیم از چنین صحنه‌ای شاد شویم. من به این مسئله خیلی فکر کرده‌ام، اما هنوز دلیل این شقاوت بزرگ برایم کاملا روشن نیست. آیا تلافی فشارهای خانواده و مدرسه را سر گنجشک‌ها درمی‌آوردیم؟ آیا چشیدن احساس «موفقیت» این قدر ما را کور و بی‌رحم می‌کرد؟ آیا قساوتی که در حق این موجودات به خرج می‌دادیم به ما که ضعیف بودیم احساس قدرت می‌داد؟ نمی‌دانم. هرچه بود، با این‌که معمولا آن‌ها را کباب کرده و می‌خوریم، انگیزه کشتن آن‌ها گرسنگی ما نبود.
فکر می‌کنم، شقاوت نسبت به حیوانات به این خاطر نزد ادیان مختلف نکوهیده است که در روح انسان انقباض ایجاد می‌کند. امروز که سال‌ها از آن دوران گذشته است و برای من ناپسندی رفتار آن جوانک ده‌دوازده ساله که من بودم، آشکار است، هنوز هرگاه یاد آن دوران می‌افتم، این انقباض کهنه را در روح خود حس می‌کنم.
*
شکار بدوی‌ترین نوع ارتباط انسان با طبیعت است. این ارتباط در تاریخ تکامل بشریت از چنان اهمیتی برخوردار بوده است که با وجود گذشت هزاره‌ها هنوز هم به صورت غریزه نزد انسان‌ها اعم از شکارچی یا غیرشکارچی یافت می‌شود. حیوانات در نگاه انسان اولیه بیش از همه وسیله‌ای برای ارضای نیاز او به طعام و تغذیه بوده‌اند. روندی که در طی آن مثلا یک «کبک» از طعام بلقوه به موجود زیبایی تبدیل شده است که خرامیدنش چشم را می‌نوازد، به موازات و همزمان با روندی بوده است که در طی آن قابلیت‌ها و توانایی‌های انسان برای تولید و توزیع مواد غذایی افزایش یافته است. این‌که امروزه طبایع نازک می‌توانند بدون توجه به گوشت لذیذ بره‌آهو از زیبایی آن لذت ببرند، به این دلیل است که تغذیه و بقا آنان پیش از این‌که به وجود یا عدم وجود حیوان مذکور وابسته باشد، به سوپرمارکت یا قصابی سرکوچه آن‌ها وابسته است!
اما حیوانات برای انسان‌ اولیه صرفا منبع تغذیه نبوده‌اند، بلکه به عنوان نوعی کانون خطر، مستمرا جان او را نیز تهدید می‌کرده‌اند و غلبه بر آنان نوعی نمایش دلاوری و شجاعت بوده است. ابزار و وسایل شکار همیشه ابزار و وسایل جنگ بوده‌اند و رؤسای قبایل اولیه اغلب مردان شجاع، و شکارگران نیرومندی بوده‌اند که وجودشان ضامن امنیت اعضای قبیله بوده است، چنان‌چه ایجاد امنیت و رفع یا پیشگیری خطر، هنوز هم از توقعات ما از حاکمان است.
در افسانه‌ها و روایات قدیمی (و هم‌چنین در قبایل امروزه) نیز فایق‌آیی به حیوانات قدرتمند و درنده نشان دلاوری و شجاعت بوده است. اولین اقدام پهلوانانه رستم کشتن «فیل سفید» است و بهرام گور نبود که تاج پادشاهی را پس از کوبیدن سر دو شیر درنده به ضرب گرز تصاحب کرد؟
اما امروز که نه بقا انسان به وجود حیوانات به عنوان منبع تغذیه وابسته است و نه زندگی آن‌ها از سوی حیوانات درنده مورد خطری جدی قرار دارد، در افکار عمومی، مردان تفنگ‌به‌دستی که حیوانات را به خاک و خون می‌کشند و دیدن بره‌آهو، کبک یا قرقاول به جای تلطیف احساسات و بیداری حس زیبایی‌دوستی آن‌ها، حس کباب‌پرستی آنان را تحریک کرده و باعث ترشح آب دهان آن‌ها می‌گردد، موجوداتی بی‌رحم، زشت‌کار و قسی‌القلب تلقی می‌شوند.
*
چندوقت در یکی از جیب‌های چمدانی که با آن به ایران رفته بودم، مجله‌ای پیدا کردم به نام «موسیقی قرن ٢١». یادداشت‌هایی هم در ارتباط با مطالب آن نوشتم. فیلمی که چند شب پیش درباره شکارچیان دیدم مرا دوباره به این مجله رجوع داد. باید با کمال تأسف اعتراف کنم که این مجله پوچ و بی‌ارزش به طور ناجوانمردانه‌ای از ذهن من افسون‌زدایی کرد. نمی‌دانم باید خوشحال باشم که آن را خریدم یا ناراحت. همان‌طور که در یادداشت‌های دیگر گفتم، تمام مطالب این شماره از مجله در ارتباط با شجریان است. وقتی که فیلم را دیدم یاد عکسی از شجریان افتادم که دستش را دراز کرده بود و آهویی داشت از دست او علف می‌خورد. او در مصاحبه با ابراهامیان می‌گوید: «... بله من به همه‌ آن چیزهایی که شما اشاره کردید عشق می‌ورزم. به طبیعت، کشت وکار و گل، پرنده‌ها که واقعا ارتباط با آن‌ها در من نوعی روحانیت ایجاد می‌کند

اما مجله «موسیقی قرن ٢١» در همین صفحه دو عکس‌ دیگر هم از شجریان با یکی از دوستانش در کنار حیوانات چاپ کرده است. یک‌بار (در اسفراين) کنارهم کنار لاشه قوچی نشسته‌اند و شاخ حیوان را طوری گرفته است که سر حیوان راست باشد. و این عکس دوم است (درخراسان)، که در آن فرد ایستاده شجریان است و کسی که شاخ حیوان را گرفته است، دوست اوست

در اسفراین و خراسان آن‌ها را با تیر می‌زند و در واشنگتون علف جلوی پوزه آن‌ها می‌گیرد. خوش به حال حيوانات واشنگتون! (البته اگر گير بکشش و کبابش کن نيافتند).
شاید برای بعضی‌ها این مسئله بی‌اهمیت باشد. اما مجله «موسیقی قرن٢١» مرا اندوهگین کرد. تعجب می‌کنم، از این‌که می‌بینم، هنوز برای چیزهایی که در آن‌ها پاکی، زیبایی، راستی، سلامت و جاذبه و ... یک‌جا جمع شده باشد، دل‌تنگم. به نظر می‌رسد، اهل شرقم و به این‌که عمرم را درپی گمان تلف کنم و «ارتجاعی» باشم، محکوم.
‌ *
ـ می‌دانید که شجریان عاشق طبیعت است! ذ
ـ آه ... خداکند عشق شجریان شامل حال من نشود!ذ

برگرفته از وبلاگ : چهاردیواری